Jak rodzi się geniusz?

W 1955 roku po śmierci Alberta Einsteina jego mózg został przejęty przez biologów i pokrojony na 240 kawałków. Od tego czasu badacze mierzyli, ważyli i badali mózg fizyka posługując się każdą znaną im metodą - aby odkryć zagadkę geniuszu.

Przypadek Einsteina potwierdził znaną regułę: inteligencja oznacza posiadanie większego mózgu - w każdym razie w niektórych jego częściach. Jeśli wyeliminujemy kwestię płci (mężczyźni mają zazwyczaj większe ciała i większy mózg) jak i wieku (z wiekiem nasz mózg staje się coraz mniejszy) prawidłowość ta okazuje się przekonująca.

Dla przykładu wysokie IQ oznacza zazwyczaj większy płat ciemieniowy, czołowy. Płat ciemieniowy Einsteina był o 15% większy niż u 35 innych badanych mężczyzn o przeciętnym poziomie inteligencji (badania z 1999 roku przeprowadzone przez badaczy McMaster University w Ontario). Ta część mózgu jest ważna dla umiejętności przestrzennych i matematycznych. A więc rozmiar ma znaczenie.

W 1883 roku Francis Galton nazwał inteligencję dziedziczną cechą efektywnie działającego centralnego systemu nerwowego. Dzisiejsze badania z zastosowaniem tomografii komputerowej potwierdziły to spostrzeżenie. Okazało się, że regułą jest, iż wyższy poziom IQ oznacza mniejsze zużycie energii podczas rozwiązywania problemów.

Dla biologów jasne było od początku, że wysokie IQ czy posiadanie "daru" ma podstawy neurologiczne. W przypadku dzieci od 2 do 5% kwalifikuje się jako uzdolnione (2% z nich osiąga wyniki IQ na poziomie 130). Współcześnie uznaje się, że jest to pochodna neuronowej architektury mózgu, a to z kolei zależy między innymi od sposobu w jaki zostaliśmy wychowani. Najogólniej przyjmuje się, że 20% naszej inteligencji ma pochodzenie genetyczne, a 80% naszego potencjału intelektualnego zależne jest od naszej aktywności, zaangażowania i wytrwałości w rozwiązywaniu napotkanych problemów.

Krzysztof Tomanek

Więcej na ten temat:

Jak zwiększyć potencjał intelektualny dzieci