Planetary Aspects and Transits 8.25
Planetary Aspects and Transits to program dla zainteresowanych układem planetarnym i ustalaniem pozycji gwiazd.
Albert DeSalvo zwany "Dusicielem z Bostonu" przyznał się do uduszenia 13 kobiet/fot. ASSOCIATED PRESS/FCC
Przystojny, lubiący dzieci pracownik policji w Miami. Inteligentny i skryty, ma dość nietypowe hobby - lubi poćwiartować od czasu do czasu człowieka i wyrzucić go w wielkim worze na dno oceanu. Oto Dexter, seryjny morderca z nowego serialu emitowanego w TV. Czy wszyscy seryjni kilerzy są tak uroczy i czy każdy raczy panią recepcjonistkę pączkiem?
Owszem, wiele jest przypadków seryjnych morderców, którzy całkiem zgrabnie zachowują się w relacjach z innymi ludźmi, jednak sprawcą zwykle jest skryty, biały mężczyzna, w wieku od 25 do 35 lat. Załapujesz się? Jeśli dodam do tego, że zazwyczaj ten biały facet jest Amerykaninem, mającym za sobą minimum trzy morderstwa, zyskasz prawie pełny profil seryjnego mordercy. Prawie, bo do pełnego obrazu trzeba dodać kilka ciężkich historii...
Trudne dzieciństwo potwora
Gwałceni w dzieciństwie, bici i upokarzani, wychowujący się w rodzinach alkoholików, narkomanów, zostawieni przez ojców, otoczeni nadopiekuńczymi matkami - dewotkami, oto, co często spotykało seryjnych morderców. Z rzadka ich dzieciństwo było cukierkowe, i nawet, jeśli rodzice okazywali się całkiem fajnymi ludźmi, to już wujek - pedofil i homoseksualista, niekoniecznie. Albo ten obrazek, kiedy to przypadkowo mały chłopiec widział, jak sąsiad zabija koguta, ma się rozumieć na rosół, ale... Widok krwi i przemoc potrafią odcisnąć ogromne piętno na młodym, niedoświadczonym jeszcze umyśle, zaś kombinacja kilku czynników, w tym genetycznych, raz na jakiś czas sprawia, że z całkiem porządnego gościa wyrasta niezdolny do odczuwania empatii potwór.
Trochę statystyki: ojcowie seryjnych morderców zwykle porzucali swoje rodziny, kiedy chłopcy mieli około 2 lat. Nieco poniżej 50% psychopatów określa swoje relacje z matkami jako chłodne, w najlepszym przypadku, obojętne. 26% tak samo określa relacje z ojcami. 70% rodzin seryjnych morderców boryka się z problemem alkoholowym. Narkomania jest bolączką około 30% rodzin. Niemal co czwarty seryjny morderca w dzieciństwie lubował się w torturowaniu zwierząt, do faworytów perwersyjnych zabaw należały w szczególności koty, psy i żaby. Większość zabójców nie ukończyła szkoły średniej, mimo przeciętnego lub powyżej przeciętnego ilorazu inteligencji. Większość nie zebrała również dużego doświadczenia zawodowego, wykonując wyłącznie lekkie prace dorywcze czy też uprawiając najprostsze zawody. Tylko 20% morderców było zatrudnionych na stałe.
Przeciętny seryjny morderca
Jeśli spodziewasz się, że na pierwszy rzut oka rozpoznasz seryjnego mordercę, jesteś w błędzie. Chociaż... Po długim pobycie w Ameryce zostało mi przekonanie, że facet z torbą na głowie, w piżamie i z ogromnym brzuchem, bawiący się w Disneylandzie jest całkiem normalny, ale ten ze "steak baru", szczupły, nieco flegmatyczny, w okularkach i z lekkim grymasem na twarzy, już niekoniecznie. To oczywiście uproszczenie, jakaś forma gry i zebranych doświadczeń, ale prawdą jest, że wygląd seryjnego mordercy jest aż nadto standardowy, wręcz wtapiający się w tło i przez to niepokojący dla co wrażliwszych Europejczyków. Najczęściej, poza przeciętnością w wyglądzie, seryjny zabójca to całkiem uczuciowy facet, dobry rozmówca, kulturalnie witający się ze swymi sąsiadami. Co może dziwić, bywa łatwowierny, ale jeśli wziąć pod uwagę, że większość z nich to Amerykanie, fakt ten przestaje być aż tak szokujący.
Wiele życiorysów seryjnych morderców stało się inspiracją dla filmów. Na podstawie historii tajemniczego zabójcy Zodiaca powstało kilka książek i filmów - ostatni rok temu w reżyserii Davida Finchera.
Uwaga warta zapamiętania: miejsce pierwszej dokonanej zbrodni jest często miejscem zamieszkania bądź pracy mordercy. Daje mu to poczucie bezpieczeństwa. Scenariusz zbrodni częściej ma charakter uporządkowany, dopracowany niemal w każdym szczególe. Jednak liczne analizy policyjne i psychiatryczne mówią, że na zbrodnię składają się czynniki tak zorganizowane, jak i chaotyczne. Dlatego też należy być niezwykle delikatnym w ustaleniach dotyczących osobowości seryjnego mordercy.
Socjopata bez sumienia
Psychologiczny profil seryjnego mordercy zawsze wskazuje na fakt, że jest on socjopatą. Człowiekiem totalnie pozbawionym zdolności empatycznych. Dobrym przykładem może być postać dziewczyny, mordującej swoich rodziców, zawijającej ich w dywan i wystawiającej na balkon, by zaraz po tym urządzić w domu imprezę. Ona nie czuła zupełnie nic, żadnych wyrzutów sumienia, żadnego lęku. Pustka wewnętrzna i brak sumienia są częstymi towarzyszami życia seryjnego zabójcy.
Współczesna nauka określa socjopatów jako wyjątkowo kiepskie połączenie czynników genetycznych i społeczno-kulturowych, rozwijających się na podłożu rozbitej, pełnej hipokryzji i nie zauważającej problemów rodziny, wychowującej dziecko w sposób mało konsekwentny. Pod maską "szczęśliwej rodzinki" kryją się dramaty dzieci, z których wyrastają naprawdę przerażające postacie. Wśród nich Albert Fish, któremu 9 dni zajęło zjedzenie całego ciałka uprowadzonej dziewczynki. Albo "kolega po fachu" Nico Claus, strzelający w oko, głowę i plecy swej ofiary, i patrzący obojętnie - przegryzając przy tym ciasteczka - jak jego ofiara umiera. Jednym z najokrutniejszych jest przykład bestialstwa Roberta Blacka, mordującego małe dziewczynki w białych skarpetkach. Koszmar nie do odtworzenia, nie wart szczegółowych opisów ze względu na sadyzm, którego nie potrafię ogarnąć.
Również historia morderstw Alberta Fisha doczekała się ekranizacji
Ofiara jest przedmiotem
Co siedzi w umyśle seryjnego mordercy? Oprócz złych wspomnień z dzieciństwa, problem stanowi walka między "miękkim", podatnym na zranienie "ja" a "twardym nie-ja"; w miarę pojawiania się przykrych doświadczeń, dziecko obrasta w skorupę, staje się emocjonalnie martwe, niemal niezdolne do odczuwania jakichkolwiek złych emocji. Jeśli jednak maluch doświadcza ich w nadmiarze, przychodzi czas, że musi sobie ulżyć i wtedy właśnie... Czy to ta chwila, kiedy sięga po nóż i po prostu zabija? Być może.
Istotne jest to, że zwykle seryjny morderca nie jest emocjonalnie związany ze swoją ofiarą. Dennis Nilsen - psychopata i zabójca tłumaczył, że zawsze zabijał tylko siebie, ale też zawsze tym, który umierał był tego zabijania świadek. Trochę pokrętne to tłumaczenie, ale jak bardzo pomocne w rozpoznaniu, co dzieje się podczas tych zbrodni i dlaczego ofiara mordercy jest li tylko przedmiotem, jego zabaweczką. Zabicie wyidealizowanej ofiary jest równoznaczne z oczyszczeniem się mordercy, z odczuciem ulgi, w taki sposób niszczy się wroga w sobie samym.
Zobacz film dokumentalny o Dennisie Nilsenie.
Seryjni mordercy to temat rzeka, fascynujący, bo dziś ludzie żywią się skandalem i cierpieniem innych, odrażający, bo ci sami ludzie, bądź co bądź normalni, wcale nie chcą słyszeć, że sąsiad zabił żonę, poćwiartował dziecko, ściągnął skórę z własnego ojca, założył na twarz i w takim przebraniu udawał przed własnym dziadkiem, że jest jego synem. Śliczna zbrodnia z filmu w realu jest brudna i cuchnąca krwią. Pamiętajcie o tym oglądając kolejny odcinek "Dextera".
R.E. Krzemińska
Zobacz także:
